Rekonesans łowiska i artykuł o Danielu.

Czołem Leśni Ludzie!

Ostatnio robiłem krótki rekonesans po łowisku. Pogoda dopisała i grzechem byłoby z niej nie skorzystać.

Kilkugodzinna wyprawa wynagrodziła pięknymi widokami w blasku słońca. Udało mnie się zaobserwować ładną chmarę danieli (łac. Dama dama), kilka saren.
W międzyczasie, korzystając z okazji pobytu w lesie, rozpaliłem nieduże ognisko i upiekłem kiełbaskę. Nagrałem dla mojego Przyjaciela, Huberta Hadyńskiego, który w tamtym czasie leżał w domu chory, jak również dla Was krótki filmik z pozdrowieniami (mały test kamerki na przyszłość). 

Na początku wspomniałem o obserwacji danieli, dlatego też krótki artykuł o moim imienniku:
DANIEL (Dama dama):
W gwarze łowieckiej samica daniela to łania, samiec – byk (nosi różne nazwy w zależności od formy poroża, ale o tym wspomnę poniżej), zaś młode daniele to cielęta.
Poroże daniela składa się z dwóch tyk (prawej i lewej), które nazywamy łopatami. Jak większość jeleniowatych, daniele także podlegają corocznemu cyklowi zrzucania i odbudowywania poroża. Okres godowy danieli to bekowisko (w okresie tym byk wydaje chrapliwy głos podobny do beczenia), a odbywa się w październiku.
Daniele, podobnie jak jeleń szlachetny czy jeleń sika, to zwierzęta stadne. W lecie młode byki, łanie i cielęta chodzą razem, zaś stare byki w odrębnych, małych chmarach. Silne byki – łopatacze często wędrują samotnie. Chmarę byków zawsze prowadzi najmocniejszy.
Charakterystyczną cechą byków jest widoczne jabłko Adama, długi pędzel a także jedne z najdłuższych wśród jeleniowatych ogonów, będące dodatkowo ciągle w ruchu. Kolejną kwestią w łatwości rozpoznania daniela, jest poroże, które znacznie różni się od innych gat. jeleniowatych. Jest ono spłaszczone, uwieńczone w tylnej części serią tzw, sęków. Bardzo często u daniela nie ma odnogi nadocznej, a tylko oczną, opierak oraz łopatę. Daniel jest mniejszy od jelenia, natomiast większy od sarny.
Przedstawione symbole kryteriów PZŁ stanowią m.in. nawy byków, o których wspomniałem na początku:
BA – badylarz;
D – daniel byk;
G – guzikarz;
LO – łopatacz;
LY – łyżkarz;
M – myłkus;
P – perukarz;
PL – półłopatacz;
SP – szpicak;
W – widłak;
WN – widłak nieregularny;
WR – widłak regularny;
WT – wielotykowiec.
Na daniele polujemy w terminach:
a) byki – od dnia 1 września do końca lutego,
b) łanie – od dnia 1 września do dnia 15 stycznia,
c) cielęta – od dnia 1 września do końca lutego.

Często jesteśmy zaskoczeni, że spotkaliśmy daniela albinosa, a nie powinniśmy. Dlaczego? U danieli wyróżniamy cztery podstawowe odmiany kolorystyczne.
Zwyczajny: ciemno orzechowa suknia z białymi plamami. Jesienią zmienia się w ciemno brązową, a plamki blakną. Po całej długości ogona biegnie pasek czarnej sierści.
Suknia daniela kolejnej odmiany jest podobna do sukni zwyczajnego. Różnica polega na tym, że sierść tego pierwszego ubarwiona jest większą ilością kropek, a także tym, że obwódka wokół ogona nie jest czarna lecz brązowa. Ponadto u tej odmiany kolorystycznej kropki są widoczne nawet w zimie.
Sierść białych danieli jest przy urodzeniu kremowa, a w trakcie dorastania blednie. Dorosłe sztuki w zimie są praktycznie białe. Nie ma na ich ciele widocznych plamek. Nie są to jednak albinosy – ich oczy mają normalną ilość pigmentu, chociaż ich kopyta i nosy są nieco jaśniejsze w porównaniu do innych normalnych danieli.
Czarne daniele nie mają ani latem, ani zimą żadnych plamek, nie mają też jaśniejszego ubarwienia w okolicach ogona. Ich futra są czarne przez cały rok.
Taka barwa sukni nie jest wynikiem albinizmu (biała) lub melanizmu (czarna), ale zwykłą odmianą barwy danieli, która może występować w różnych odcieniach. Różnorodność barwy danieli nie wiąże się więc z niedorozwojem fizycznym lub z jakimiś zaburzeniami organizmu zwierzęcia, nie ma żadnego wpływu na cechę mięsną ani na plenność.

Podoba Wam się taka dawka informacji, wiedzy? Jeśli tak, to będę wdzięczny za fajny komentarz – rady, sugestie, uwagi. 

Pozdrawiam – Darz Bór!
Daniel Pawłowski

Dodaj komentarz