Muflon (łac. Ovis aries musimon)

Witam Was serdecznie!

W dzisiejszym artykule drobna dawka wiedzy na temat muflona, o którym wspomniałem w artykule pt.: „Poroże a rogi”. Zapraszam do krótkiej lektury!

MUFLON (łac. Ovis aries musimon):

Samiec: tryk lub baran.
Samica: owca bądź przodownica, jeżeli chodzi o owcę muflona, która prowadzi stado muflonów i sprawuje opiekę nad jego bezpieczeństwem.
Młode: jagnię lub jarliczka (samiczka muflona w pierwszych miesiącach życia) albo skopek (młody samiec muflona w pierwszych miesiącach życia).

Muflony żyją w stadzie, które w gwarze łowieckiej nazywamy kierdlem. Okres godowy to ruja, która trwa od połowy października do połowy listopada. W tym okresie muflony trykają, czyli prowadzą walki ze swoimi rywalami o zgromadzone przy sobie owce. Po okresie godowym, dokładnie wiosną, owca koci się wydając na świat jedno ewentualnie dwa jagnięta. Kierdel prowadzi przodownica. Stare tryki poza okresem rui żyją osobno.
Na początku wspomniałem, że są przedstawicielami rodziny pustorogich. Dodam, że to jedyny gatunek ze zwierzyny łownej należący do tej rodziny. Rogi muflonów są charakterystyczne w swym wyglądzie. Z tego kształtu wzięła się nazwa w języku łowieckiej, mianowicie ślimy, które zakręcają się spiralnie. Nie są zrzucane corocznie, jak u płowców (łosi, danieli, jeleni oraz saren) i rosną do około 9 roku życia. Wyrastają one tylko i wyłącznie trykom. Wiek można ocenić dzięki wyrastającym na ślimach karbom, czyli rocznym przyrostom. Ślimy mogą osiągać imponujące rozmiary, nawet do 80-90 cm długości.
Swoim wyglądem przypominają owce domowe, nie mniej jednak różni ich to, iż muflony są większe. Owca waży do 35 kg, a tryk ok. 40 – 50 kg. Ten gatunek zaliczamy zarówno do zwierzyny czarnej, jak i grubej.
Okrywę włosową, czyli sierść, określamy w gwarze łowieckiej tak samo jak u zwierzyny czworonożnej (płowej i dzików) – suknia. Pysk to gęba. Wydawany przez nich głos jest znany i charakterystyczny – beczenie. Nogi to badyle, a także biegi, jak u dzików. Na futrze muflonów (kożuchu tryków) wyraźnie zaznaczone jest siodło (jaśniejsza plama na sierści muflona). Oczy nazywamy świecami. Wzór zębowy 0 0 3 3 / 3 1 3 3. Żywi się roślinami zielnymi, liśćmi krzewów i owocami. Zimą zadowala się suchymi liśćmi, korą drzew, gałązkami i porostami. Muflon ma gruczoły zapachowe między palcami, w okolicach odbytu, a samice również po bokach wymienia. Jak wszystkie zwierzęta gór, muflon w zimie schodzi w doliny, a latem wychodzi wyżej w góry. Sierść w lecie jest rudawobrunatna, w zimie ciemniejsza- rudobrązowa. U baranów powyżej pierwszego roku życia na obu bokach występują mniej lub bardziej widoczne siodło. Spód ciała, wewnętrzna strona biegów, pysk i lustro są białawe. Owce mają ubarwienie bardziej jednolite i jaśniejsze niż u baranów, w lecie jasnobrązowe, w zimie ciemnobrązowe. Długość jego ciała wynosi około 120-130 cm, a wys. w kłębie do 75 cm.

Trochę z historii:
W okresie historycznym muflon zachował się na dwóch śródziemnomorskich wyspach Sardynii i Korsyce. W roku 1732 po raz pierwszy od czasów starożytności sprowadzono muflona na kontynent europejski, do zwierzyńca Belweder pod Wiedniem. Do Polski na Dolny Śląsk (Góry Sowie, Bielawa) muflon trafił w 1901 roku. Jego największe populacje obecnie występują na Dolnym Śląsku, w Wielkopolsce.

Wcześniej wspomniałem, że muflony znajdują się na liście gatunków łownych, a polujemy na nie w następujących terminach:
a) tryki – od dnia 1 października do końca lutego,
b) owce i jagnięta – od dnia 1 października do dnia 15 stycznia.

Do polowań wykorzystujemy broń i amunicję:
a) o lufach gwintowanych: sztucer, ekspres, kniejówka, dryling; myśliwska amunicja półpłaszczowa o energii pocisku nie mniejszej niż 2000 j w odległości 100 m od wylotu lufy,
b) gładkolufowa: jednorurka, dubeltówka, bok, dryling; myśliwska amunicja kulowa.
Należy posiadać podstawowe uprawnienia. Trofeum stanowią ślimy, skóra i medalion.
Polować można indywidualnie oraz zbiorowo. Nie mniej jednak emocjonujące są polowania indywidualne z podchodu. Są wyjątkowo ostrożne. Warto zapamiętać, iż w kierdlu zawsze jest zwierzę, które obserwuje otoczenie, więc trzeba wykazać się umiejętnościami. Podchód na odległość skutecznego strzału jest wyjątkowo trudny, zwłaszcza w płaskim terenie bez naturalnych osłon, które dają możliwość skrycia, kamuflażu… Natomiast przez to polowanie z podchodu staje się bardzo emocjonujące i wymaga od myśliwego dużych umiejętności.

Pozdrawiam – Darz Bór!
Daniel Pawłowski

Dodaj komentarz