Borsuk (łac. Meles meles)

BORSUK (łac. Meles meles):

Samiec: pies.
Samica: suka.
Młode: szczenięta.

Borsuk, w języku łowieckim, jest również określany inną nazwą – jaźwiec. 

Borsuki należą do rzędu drapieżnych, rodziny łasicowatych i rodzaju Meles.

Długość ciała do ok. 80 cm, kita ok. 15 cm, zaś wysokość ok. 30 cm. Mają rewelacyjny węch (nos w gwarze łowieckiej to tzw. wietrznik) i słuch, ale za to słabszy wzrok. Najbardziej charakterystycznymi cechami rozpoznawczymi tego osobnika są biegnące na sierści czarne pasy od pyska aż po kark. Jest silnej budowy. Mała, długa i wąska, a zarazem nieproporcjonalna w stosunku do ciała głowa, oczy i uszy małe, gruba szyja. Ich nogi krótkie, mocne, z pazurami – doskonale przystosowane do kopania nor. Tak samo tropy borsuków nie sprawiają trudności w ich rozpoznawaniu – wyraźnie widoczne odbicia pięciu palców i pazurów. Łapy, pierś i kark od spodu czarne, Krótki ogon, zwany kitą, zakończony kiścią (kępką białych włosów). Dorosły osobnik ma 38 zębów o wzorze: 3 1 4 1 / 3 1 4 2. Cieczka u borsuków przypada na lipiec i sierpień. Zachodzące zjawisko, tzw. ciąży przedłużonej, jest wynikiem rozwijającego się płodu w początkowym etapie ciąży. Samica rodzi 2-6 młodych w marcu lub kwietniu. Młode uzyskują samodzielność po pół roku, natomiast nadal pozostają z rodziną aż do następnej wiosny.

Jeżeli chodzi o zwierzęta łowne, jest największym przedstawicielem rodziny łasicowatych. Warto zwrócić uwagę też na to, że jest drapieżnikiem wszystkożernym. W kwestii ogólnej, patrząc z perspektywy gospodarki leśnej, jest zwierzęciem pożytecznym. Problem natomiast pojawia się w gospodarce łowieckiej poprzez wyrządzane przez niego szkody, zwłaszcza na terenach, gdzie występuje bażant, jarząbek czy cietrzew, gdyż niszczy gniazda tych ptaków. Żywi się również młodymi królikami, zającami, ptasimi jajami, a także żołędziami, korzonkami, owadami czy owocami. Tu nadmienię, że owoce są często wykorzystywane na nęciskach służące jako ich zwabienie do tego miejsca. Z racji tego, że porusza się wolno i ociężale nie stanowi niebezpieczeństwa dla zwierzyny o dobrej, zdrowej kondycji.

Obecność borsuków możemy stwierdzić po latrynach, czyli wykopanych przez nie dołkach tuż w pobliżu nory, do których wydalają odchody. Wart wiedzieć, że borsuki znane są z wyjątkowej troski o czystość swoich nor, w których nigdy się nie załatwiają.

Psy często się włóczą, mianowicie znoszą, a następnie wciągają do swojej nory suche liście oraz ściółkę.

Na terenie Polski występuje niemalże wszędzie z nielicznymi tylko wyjątkami. Swoje terytorium oznaczają dzięki narzędziu zapachowemu, który znajduje się na dolnej części kity oraz dwóm gruczołom zapachowym, które znajdują się w okolicy odbytu.

Zamieszkuje tereny leśne preferując lasy liściaste, zarazem otoczone urodzajnymi polami, jak również remizy śródpolne (to położone na terenach rolniczych zazwyczaj niewielkie powierzchniowo obszary pokryte drzewami, krzewami i inną roślinnością zapewniającą zwierzętom dziko żyjącym korzystne warunki żerowe i osłonowe w czasie rozmnażania oraz w okresach niekorzystnych warunków pogodowych), zarośla. Osiedlają się w każdych warunkach – nie są zwierzętami wymagającymi.

Borsuk, w czasie największych mrozów, zapada w stan hibernacji. Co to oznacza? Otóż to, że nie zapada w typowy sen zimowy. Budzi się i wychodzi z nory w czasie odwilży, ocieplenia. 

Na borsuki polujemy:
– od dnia 1 września do 30 listopada. Na terenach obwodów łowieckich, w których występuje głuszec lub cietrzew – przez cały rok.

Polować możemy zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo. Jednak najczęściej polujemy indywidualnie z zasiadki. Do polowań używamy broni o lufach gwintowanych: sztucer, ekspres, kniejówka, dryling a także gładkolufową: jednorurka, dubeltówka, bok i dryling. Musimy posiadać uprawnienia podstawowe do wykonywania polowania. Trofeum stanowi: futro, czaszka, kęsy oraz pęczki włosów czuciowych 

Pozdrawiam – Darz Bór!
Daniel Pawłowski

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *